Istorijat

Terapijsko jahanje vuče korene jošiz drevne Grčke, o čemu svedoče istorijski zapisi. Danas u svetu ljudi koji se koriste mogućnostima terapijskog jahanja postižu izuzetne rezultate na nacionalnim i međunarodnim takmičenjima.

Još u drevnoj Grčkoj jahanje nije bilo samo oblik transporta, već i sredstvo za poboljšanje zdravlja i kvaliteta života osoba sa invaliditetom.


Pre stotinu godina Engleska je koristila jahanje kao oblik terapije i ponudila terapijsko jahanje ranjenim vojnicima u Oxford bolnici tokom prvog svetskog rata. Do 1950. godine britanski fizioterapeuti su istraživali mogućnost jahanja kao terapije za sve oblike invalidnosti. Britansko udruženje terapijskog jahanja, The British Riding for the Disabled Association (RDA), osnovana je 1969. godine uz podršku kraljevske porodice.

Liz Hartel je privukla pažnju na jahanje za osobe sa invaliditetom kada je osvojila srebrnu medalju za dresuru na olimpijskim igrama u Helsinkiju 1952. godine, uprkos delimičnoj paralizi obe noge usled poliomelitisa. Zajedno sa Ullom Harpoth, fizioterapeutom iz Kopenhagena nastavila je svoj rad i sa drugim ljudima.


Terapijsko jahanjeU SAD se terapijsko jahanje razvilo kao oblik rekreacije i sredstvo motivacije za edukaciju, kao i zbog svojih terapijskih mogućnosti. 1969. godine osnovano je udruženje The North American Riding for the Handicapped Association (NARHA), kao savetodavno telo različitim udruženjima terapijskog jahanja u SAD i susednim zemljama.

Danas, osobe koje koriste terapijsko jahanje imaju pozitivne rezultate na nacionalnim i međunarodnim takmičenjima.